آلبوم موسیقی «غوغای عشقبازان» اثر استاد محمدرضا شجریان و گروه آوا، به‌عنوان بهترین آلبوم موسیقی سنتی سال ٨۶، از دید کاربران وبلاگ همایون شجریان برگزیده شد.

رتبه	نام آلبوم	تعداد رأی	درصد آراء
۱	غوغای عشقبازان	۳۳۲	۳۵ ٪
۲	راه و ماه	۱۶۵	۱۷ ٪
۳	ساز خاموش	۱۰۵	١١ ٪
۴	سرود مهر	۸۶	٩ ٪
۵	سرود گل	۸۰	۸ ٪
۶	پنهان چو دل	۶۷	۷ ٪
۷	سوگواران خموش	۳۱	٣ ٪
۸	روی در آفتاب	۱۷	٢ ٪
*	مجموع	۸۸۳	۹۲ ٪

* توضیح: ۶۴ نفر (۸ ٪) هیچ یک از ۸ آلبوم فوق را انتخاب نکرده‌اند و به‌گزینه‌ی «سایر» رأی داده‌اند.

نظرسنجی برای انتخاب آلبوم سال، از تاریخ دهم اسفند سال گذشته آغاز شد و به‌مدت یک‌ماه ادامه داشت. در این مدت، ٩٤۷ نفر در نظرسنجی شرکت کردند که از این تعداد، ٣٣٢ نفر (٣۵ ٪) به آلبوم غوغای عشقبازان رأی دادند. پس از این اثر، «راه و ماه» کار گروه قمر و سینا سرلک با ۱۶۵ رأی (١۷ ٪) در جای دوم قرار گرفت.

اختلاف قابل توجه میان برگزیده‌های اول و دوم، نشان‌گر محبوبیت قابل قبول غوغای عشقبازان است. البته چند نکته را نیز نباید فراموش کرد. نخست آنکه بیشتر بازدیدکنندگان این وبلاگ از طرفداران «شجریان‌ها» هستند و خواه یا ناخواه، این قضیه در انتخاب این عزیزان بی‌ثأثیر نیست. دومین نکته وزن نام استاد شجریان و نوازندگان باتجربه و توانمند گروه آواست که غیرقابل چشم‌پوشی می‌نماید. مسئله‌ی بعدی آن که «غوغای عشقبازان» بیشتر از سایر آلبوم‌ها شنیده شده و نام‌آشناتر از بقیه بوده است.

شخصاً دوم شدن آلبوم «راه و ماه» در این نظرسنجی را پیش‌بینی نمی‌کردم. اما این اثر شنیدنی که به‌آهنگسازی نوید دهقانِ جوان و با تأسی از شیوه‌ی خاص آهنگسازی استاد پرویز مشکاتیان روانه‌ی بازار شده بود، گویا علاقه‌مندان پرتعدادی دارد. آواز کم‌نقص و صدای گرم سینا سرلک که از مستعدترین شاگردان استاد شجریان بوده، رنگ و بوی خاصی به این اثر بخشیده است. البته در این بین، پستی که در وبلاگ گروه موسیقی قمر ثبت شده بود و کاربران را به شرکت در نظرسنجی دعوت می‌کرد، نیز در بالا بردن «راه و ماه» بی‌تأثیر نبوده است. اما در مجموع می‌توان گفت انتشار این آلبوم باکیفیت از سوی بخش موسیقی حوزه‌ی هنری، نقطه‌ی روشنی در کارنامه‌ی قابل‌دفاع مدیریت سابق حوزه بود.

سومین انتخاب شما، دیگر آلبوم استاد شجریان «ساز خاموش» بود که قطعات کنسرت آذرماه ٨٤ به همراه استاد علیزاده، کلهر و همایون را شامل می‌شد. شاید اگر «ساز خاموش» به‌موقع، یعنی به‌هنگام برگزاری کنسرت (مانند غوغای عشقبازان) و یا اندکی پس از کنسرت منتشر می‌شد، وضعیت بهتری را پیدا می‌کرد. پس از «ساز خاموش» هم «سرود مهر» یعنی دیگر بخش همان کنسرت قرار می‌گیرد. به این ترتیب که ١٠۵ نفر (١١ ٪) به ساز خاموش رأی داده‌اند و ٨۶ رأی (۹ ٪) هم نصیب «سرود مهر» شده است.

بالای جدول که در قبضه‌ی استاد شجریان بود. اما پس از این چهار آلبوم، «سرود گل» کار گروه هم‌آوایان به‌سرپرستی و آهنگسازی استاد حسین علیزاده، ٨٠ رأی (٨ ٪) را به خود اختصاص داد و این آمار برای آلبومی که به‌طور رسمی در کشور منتشر نشده از سویی خوشحال‌کننده و از حیثی دیگر، نگران‌کننده است. خوشحال‌کننده از این جهت که با وجود کم شنیده شدن و در دسترس نبودن این اثر، از اقبال خوبی برخوردار بوده. حتی مجله‌ی اینترنتی هفت‌سنگ که هر ساله به انتخاب برترین‌های رسانه‌ای می‌پردازد، سرود گل را به‌عنوان بهترین آلبوم موسیقی سنتی معرفی کرده است. اما نکته‌ی نگران‌کننده این است که اثر یادشده، خارج از روال معمول و از کانالی نامعلوم به فروش بالایی دست یافته که چگونگی آن بر ما پوشیده است. ای کاش فضا به‌گونه‌ای بود که این اثر ـ که در آن آواز خواننده‌ی زن هم وجود دارد ـ اجازه‌ی نشر می‌یافت. واقعاً حیف است که سرود گل شنیده نشود.

«پنهان چو دل» اثر نوآورانه‌ی گروه شمس و حمیدرضا نوربخش با ۶۷ رأی (۷ ٪) در مکان بعدی قرار گرفت. دو آلبوم «سوگواران خموش» و «روی در آفتاب» هم در رتبه‌های هفتم و هشتم جای گرفتند. البته ذکر چند نکته در این خصوص ضروری‌ست. درباره‌ی «روی در آفتاب» شاید بهتر بود بنده این آلبوم را وارد نظرسنجی نمی‌کردم. زیرا با توجه به این‌که اثر یادشده در آخرین ماه سال به بازار آمد، بسیار بسیار کمتر از بقیه‌ی آثار فرصت شنیده شدن یافت. تبلیغات پیرامون آن بسیار کم بود و حتی خبرگزاری‌ها هم انتشار این آلبوم را پوشش ندادند. «سوگواران خموش» را شخصاً فکر نمی‌کردم در اینجای جدول ببینم. این اثر یکی از سیاسی‌ترین آثار تولیدشده‌ی چند سال اخیر در حوزه‌ی موسیقی بود ؛ تا آنجا که حتا یک قطعه‌ی آن با نام «آواز کرک» با شعری از مهدی اخوان ثالث، گرفتار ممیزی شد. به‌هر روی باید پذیرفت علیرضا قربانی و نوازندگان جوان گروه ایرانی، با وجود شایستگی‌ها و توانمندی‌هایشان، هنوز میان عامه و شنوندگان نیمه‌حرفه‌ای کاملاً شناخته‌شده نیستند.

در روزهای آخر سال ٨۶، ترافیک بی‌سابقه‌ای را در عرصه‌ی نشر آثار موسیقی تجربه کردیم که البته انتشار این آثار، جملگی پس از آغاز نظرسنجی وبلاگ بود و بنده نخواستم آثار تازه را به نظرسنجی اضافه کنم. چون واقعاً رقابت نابرابر می‌شد. «سعدی‌نامه» از گروه دستان و سالار عقیلی (به آهنگسازی ارشد طهماسبی)، «مولویه» کار استاد ناظری و حافظ ناظری، «ارگ خاموش» کار فریبرز رستمی و دوقلوهای آوازه‌خوان: محمد و علی سعیدی، «آسمانه» اثر گروه خورشید به سرپرستی مجید درخشانی و آواز غلامرضا رضایی، کنسرت کاخ نیاوران استاد لطفی و محمد قوی‌حلم و چندین اثر دیگر، همه و همه در واپسین روزهای سال منتشر شدند که برای شنوندگان موسیقی یک غافلگیری بزرگ و عیدی‌ای دلچسب بود. به‌هر حال سعی می‌کنم در پست‌های آینده به معرفی بیشتر این آلبوم‌ها، به‌خصوص «سعدی‌نامه» و «ارگ خاموش» بپردازم تا دوستان عزیز بیشتر با این آثار آشنا شوند.

از تمامی دوستانی که در این نظرسنجی شرکت کرده و باعث شدند نتایجی قابل اتکا به‌دست آید، صمیمانه سپاسگزارم. ان‌شاءالله اگر عمری باشد، امسال و هر سال این نظرسنجی را در روزهای پایانی سال برگزار خواهیم کرد. تا سال بعد که به امید خدا شاهد آثاری بهتر و تأثیرگذارتر باشیم...

پی‌نوشت: جا دارد از همه‌ی دوستان عزیزی که در کامنت‌های پست دو سالگی وبلاگ، مرا شرمنده‌ی خود کردند، قدردانی نمایم. اگر خستگی‌ای هم بود به‌کلی از تن بیرون رفت! خیلی ممنونم.